Стихотворба и Слика / Poem and Picture

SlovoKult.eu2015-08-14 03.39.41

08.10.18

::Василија Иконому:: Дороти Пачкова::

ПРАВИЛА ЗА ЕДНА ИГРА

превод од грчки:: Томислав Осамнли

  ::English:: ::Грчки::Greek::

 

19.08.18

Стихотворба::Thomas Antonic:: Томас Антонич :: од збирката::

Треперливи карпести слики од зли ноќни птици::

Слика:: Дијана Томиќ Радевска

 

12.08.18

Стихотворба:: Александар Кирковски:: Aleksandar Kirkovski::

 ::Галам::

 

Слика:: Владимир Лукаш:: Рихтер

 

 

::Констатација::

::германски::

::англиски::

Слика:: Касиопеја Наумоска:: Спиј мило спиј:: 2015

 

17.07.18

Борислав Јарчевски

Borislav Jarchevski

 

Звук

 

A sound vibrates throughout the universe and then it states:

There’s no such thing as empty space

(Lee Scott – Spaced)

 

 

1.

Огледало ѝ е на Психата матна.

На космосот близнак.

Загатка без одговор и јасна.

Пливка над немерниот понор

На плитката филозофија.

Воспев на чемерот и сласта.

 

Го носи духот на илјада Илијади,

Милијарди цупкачки стапала,

Зборови неречени и сени повлечени,

И безброј замелушени глави.

 

А тој што го нашол и тој што го чул,

Ја заменил својата излишна среќа

За семир свој бессетилен да створи.

Да чуе и, од таа граѓа, мигум

Светот да го претвори во точка.

Точката во сè. И сето во звук.

 

2.

Чуј го гитаристот под стреата

За пет пари што свири.

Зар не звучат жиците в стега на корави прсти

Како тежина да трпат од колена мртви,

Срчени ѕвездооки среќи и корави срца,

Од народ кој се клања и народ кој се крсти?

 

Зар не звучи одекот од шуплина дрвена, лимена,

Кожа распната на венецот на едемски гранки,

На сите човекови јазици во несфатлива хармонија,

На сите камење од градови и друмови

Во алемкамен подраг од тој небесен златник,

На ветрови високи и крајморски шумови

Во податомска игра на безгрижност и шанса?

 

Зар не живеат сите богови, „изам“-и,

Призми калеидоскопски,

Белегзии плавокрвни и пранги ропски,

И сите многуаглени богови

И сите со нула помножени броеви

Во тоа роденче човеково,

На човека химерична енигма,

Во слика на невозможна совршеност,

Мисла бесмислена, какофонска хармонија,

Без правила игра?

 

И човек кога првпат ќе се сретне

Со самиот себе во најсмртна смисла,

Зар не треба после патот да го тера

Со иста лесна нога,

Со танец, со песна,

Сè додека ритам и скала и модус

Светот околу него не го стишат?

 

Билјана Василева:: Без наслов::
Biljana Vasileva:: Untitled::

 

 

28.05.2018

Александра Димитрова Саш

Aleksandra Dimitrova Sash

 

МЕНТАЛНО СИЛУВАЊЕ

Не знаев дека може да се доживее таква болка

Како леден жилет меѓу двете комори

Како стакла распрснати во душникот

Како колци забиени во мозокот

Како воденички камења врз џигерите

Како студени игли

На врвот од нервите

Како електрични шокови

Во очните длапки

Како смрзнати песјаци

Во утробата длабоко

Кај срцето

Како силување во дијафрагмата

Како крвава топка

Во душникот

Па во цревото

Не знаев дека

Тебе може толку да те нема

а сепак да си толку посебно во мене

во секое отчукување

на мојата вратна артерија

додека сите го шепотат твоето

Слика::Катрин Салентин:: Без наслов:: Picture:: Katrin Salentin:: O.T./Untitled

19.05.2018

Мартин Пиекар:: Martin Piekar

Фото:: Шарлоте Вернт:: Charlotte Werndt 

 

При проучување на подготовката на чај

 

Да се забележи, дека филозофијата исто така треба да отстои

Дека ветрот се чини е поадекватен соговорник

Отколку што сум јас

Дека желбата за безумно пукање наоколу мириса на Цејлон

Да се забележи дека песните ми го процедуваат

Времето за отстојување

Дека не знам да подготвам чај

Без да мислам на стихови

Дека моето конзумирање шеќер е истоветно со перверзија

Дека дождот го препознавам на

Земја, не на небо

Дека ветрот исто така мора да отстои

Дека веќе нема посебна салама дома

Дека го заборавив времето од денот

Зашто толку често пијам чај

Дека времето е проблем

Дека парите се проблем

Дека веќе нема рум дома

Да се забележи, дека не сум баш по времето и парите

Дека површините на водите можат да имаат

Напон како и песните

Дека има песни што ги читам како чај

Дека се чини 4′33″ на John Cage е перфектна

Песна за подготовка на чај

Дека никогаш не се интересирам за темната

Страна на Glory Hole

Да се забележи, дека истата ја сожалувам

Да се забележи, дека сигурно изгледам смешно

Кога сипам чај

Дека сите очекуваат кафе и цигарче од мене

Да се забележи, дека од себе очекувам песни

Дека мојот чај е виновен за неухранетоста

Дека чајот се одгледува на плантажи

Дека тоа се и мои робови

Дека набљудувам уметнички дела

Како што набљудувам прехранбени производи

Да се забележи, дека филозофијата може да биде мантра

Дека алтернативните партии исто така

Можат да поминат како партии за забава

Дека партиите полни омраза не се

Никакви алтернативи

Дека уште не сум отворил прозор

Дека човек никогаш

Не смее да предизвика вљубена жена

Дека луѓето, кои скандираат Медиуми на лагата,

Сакаат самите себе да се овистинат

Да се забележи, дека не сакам да се возбудувам

Кога треба да се возбудувам, и заради обврска

Дека три до пет минути се долги во зима

Дека три до пет минути се кратки со музика

Дека три до пет минути се доволни

За прописно бомбардирање

Дека стварно не сум баш по времето

Дека станувам патетичен

Кога станува безвремено

Да се забележи, дека мојот ексцес е во патосот

Дека мразам спакуван чај

Дека на Асам мирисот е како твојот вкус

Дека веќе нема ама ич рум дома

Да се забележи, дека никогаш не можам да изнесам

Толку трпение, толку мисли, како

При проучување на подготовката на чај

 

Превод од германски:: Елизабета Линднер

Од збирката:: Amok Pervers:: Verlagshaus Berlin, 2018

Слика:: Симонида Филипова-Китановска:: Чајникот и неговата душа:: акварел 2017

Simonida Filipova-Kitanovska:: Teapot and it’s soul:: aquarel 2017

 

13.05.2018

Рајнер Марија Рилке (1875-1926)

Rainer Maria Rilke

 

Љубена

 

Копнеам по тебе. Се повлекувам,

низ прсти си протекувам, веќе чиниш исчезнат,

без надеж дека ќе можам да го одрекувам

она што небаре од тебе доаѓа, а јас го дочекувам

сериозен и непоколеблив и незасегнат.

 

… ех тие времиња: кога си бев свој

ништо што повикува и ништо што ме оддава

го имав истиот оној на камен спокој

кога потокот врз него жуборот си го остава.

 

Но сега во овие пролетни недели

нешто полека но сосем ме оддели

од таа несвесна темна година

нешто го даде животот беден среден мој

во нечии раце, во рацете на друг некој

кој и не знае што бев до денов што измина.

 

Превод oд германски: Елизабета Линднер

Од збирката:: Рајнер Марија Рилке:: Поезија:: КСЦ:: 2014

За едицијата “Sвезди на светската книжевност”

Огист Роден:: Вечниот идол::

Auguste Rodin:: The eternal idol::

Musee Rodin:: France

30.04.18

Јанис Поптрандов

Jannis Poptrandov

Додуша жолта, ама не таа жолта

 

во магацинот, триесет

метри под земја

повторно беше

тесно и загушливо

а сонцето, се под-

разбира, ни една

единствена секунда

не се појави, целата

пролетна колекција

мораше што побргу

да ѝ отстапи место

на меѓуколекцијата, над

илјада и шестотини

кутии со чевли

чекаа да бидат

извлечени од

рафтовите и

испратени во

Баварија,

директно во огнот

на депонијата за ѓубре.

Зграпчив една од овие

сини картонски кутии, а

потоа и следната, а потоа

за среќа се досетив,

дека пред единаесет

години армијата на САД

вмаршира во Ирак,

овој јубилеј мораше

по секоја цена да

се овековечи во

песна, значи

се фатив за

пенкало и ливче и

ја пуштив прописно

да растури. Воени авиони

трештеа над

Багдад, бомби

детонираа, а

ирачките цивил-

ни жители

беа растргнати

на партали, бомбите

имаа некоја

чудовишна

експлозивна сила,

продупчуваа

цели

катови

и навлегуваа

длабоко во подрумите,

семејствата што бараа

скривалиште немаа

никаква шанса.

Ноќ за

ноќ Американците

летаа во напад,

мозочна маса

шлакаше по

ѕидот,

таткото

на осум девојчиња

најпрво ја изгуби

левата нога

потоа левото

око и потоа

ѕвонеше телефонот.

Лично и персонално менаџерот

на продавницата.

“Да молам?”

“Најитно ми требаат

сини Adistar Racer.

Број 42 со жолт ѓон.”

“Секако. Ќе ти донесам.”

Ги извлеков саканите обувки

од рафтот и тркнав до

продавницата и картонската

кутија му ја фрлив пред нозе

на муштеријата,

кој возбудено чекаше.

“Еве. Повелете. Со здравје

да си ги носите. Фала што сте овде.

Во секое време сте повторно

срдечно добредојден. Денеска

изгледате апсолутно фантастично.

Благодарам. И Ве молам

препорачувајте нè.”

 

Назад во магацинот повторно

се занимавав со војната.

По секој воздуш-

ен напад остануваше

само смеса. Триесет,

четириесет, педесет ирачки

тела претопени едно

во друго –

мајката со

чичкото со

новороденчето со

тетката, една

гигантска каша

од безимени

коски,

помешани со

кожа,

ткиво,

коса, црева,

песок, крв и

метал,

уметничко дело на

пеколот во име

на демократијата.

Телефонот заѕвони.

Повторно менаџерот

на продавницата.

“Најитно ми требаат

сини Adistar Racer.

Број 42. Со жолт ѓон.”

“Пред пет минути

донесов горе.”

Хилма аф Клинт:: Гулаб бр. 12:: 1915:: Hilma af Klint:: The Dove Nr.12:: 1915

“Ѓонот е додуша жолт, ама не

таа жолта.”

“Не таа жолта?”

“Муштеријата сака малку

потемна жолта. Оваа жолта му е

пресветла!”

Не велам ништо. Ни збор.

“Ало. Тука си уште?”

“Да.”

“На интернет ги наш-

ол Adistar Racer со светложолт

ѓон, а ти си му донел од тие

со темножолт ѓон.”

“Чекај малку. Мислев дека

муштеријата сака ѓон со малку

потемна жолта.”

“Не. Сака ѓон со

светложолта. Ѓонот е додуша жолт,

ама не таа жолта.”

“Јасно. Ќе одам да проверам!

Не се помрднав од место.

“Жалам. Немам веќе.”

“Сигурно? Според системот мора да има

уште два пара од овој број. Муштеријата

специјално се јави кај нас и се возел низ

пола град, за да…”

“Не, кај мене нема.”

“Сигурно?”

“Апсолутно.”

“Чудно. Се чини системот

е пак дефект.”

“Не е првпат.”

“Испратени се барем обувките што требаше?”

“Тие илјада и шесто за депонијата за ѓубре?”

“Токму тие.”

“Вчера ги испорачавме.”

“Топ. Тогаш ќе пренесам така.”

“Што е со моето накачување плата?”

“Поднесено е барање, ни треба уште

океј од локалниот менаџер.”

“Јасно. Фала. Сега да продолжам.”

 

Во магацинот, триесет

метри под земја

повторно беше

тесно и загушливо

а сонцето, се под-

разбира, ни една

единствена секунда

не се појави,  Американците

мораа да се пожалат

за четири и пол

мртви што се наоѓале

во двата хеликоптера што

се акнале еден со друг и

еден пијан војник од пешадијата

кој си го чистел оружјето,

забите на Садам

набрзина ги провериле

дали имаат кариес

и ете опала

веќе висеше

на бесилката, Америте

немаа план како

треба сево ова да продолжи,

наскоро детонираа првите

бомби, дури и во

зелената зона и не

само таму, насекаде експлодираа

опасачи со детонатори, во Басра,

Киркук, Тиркит, во џамии,

пред болници, на свадби,

и одненадеж, од нигде никаде

се појавија радикални екстремисти,

никој не знае, од каде сега наеднаш

дојдоа и тие, а жителите на селото

се каменуваа, новинари се обезглавуваа,

фабрики за отров се освојуваа – Ти и јас,

ние и понатаму си одиме да си купиме патики

и врвки, чашки за јајце,

средства за заштита на дрво, зимски

гуми и за сто

годни уште ќе има

осигурувања против

косопад и исто така

пролетната колекција ќе ѝ

отстапи место на меѓуколекцијата,

Хилма аф Клинт:: Гулаб бр. 13:: 1915:: Hilma af Klint:: The Dove Nr.13:: 1915

Земјата се врти сè побргу и

побргу и сè понатаму и

понатаму, сè додека

еден ден не се исповрати

врз месечината.

 

 

 

 

 

Превод од германски:: Елизабета Линднер

 

 

09.04.18

Jovica Ivanovski::

Јовица Ивановски

СЕ ИЗГУБИВМЕ

Се изгубивме,

во преводот на македонски,

во сè што одбиваме да сфатиме

и тврдиме дека е непреводливо,

во минувалиштата на минливоста,

во просторот стуткан во тесен поглед,

во лажното минато и во слепата иднина,

во времето кое не е од ова време.

Во имитацијата на демократијата,

во системот кој нè ебе систематски.

Во времето на еболата од која овде

никој не боледува – можеби затоа што

од раѓање сме пелцувани со отров.

Во копнежот до болка за здрава Македонија,

која како брза помош ќе вози слалом

носејќи ѝ лек на сиромаштијата.

Во афионските полиња и во фармите

на ноеви, во полските клозети и во

Триумфалната капија.

Сонувајќи победа во битката со сеништа.

Гледајќи во земја, кон дното на дното

(спуштените глави не можат да видат

насмеани лица – само улично ѓубре и

чевли кои учат да газат по трупови).

Се изгубивме во новиот свет на нашите

предци пред кои предничиме со покорност.

Во гласот на народот кој зборува од стомак,

во смислата за хумор на оние што

немаат смисла за хумор.

Во изместените вредности и во

исчашената правдина.

Во традицијата на гените и во

идентитетот на секретот.

Во ќорсокакот на стварноста,

во илузијата наречена преживување.

Се изгубивме во лавиринтот на

политиката на видовитите кои и со

врзани очи го одат патот до бездната.

Се изгубивме во нашиот град,

на улиците болни од деменција,

на прекрстениот плоштад пред кој

се крстат странци,

пред нашите родни куќи од кои

ни мавтаат некои други одрази.

Се изгубивме во очигледното.

Ние сме незаштитени сведоци

на една невидена лакрдија,

а тие бесрамно се обидуваат

да ни ги сменат очите.

Алис Бејли::Гробишта:: Alice Bailly::Cemetery::

21.03.2018

Ханс Карл Артман (1921-2000)

(c) Емили Артман::Emily Artmann

H.C. Artmann (1921-2000)

 

бесполезно ми одминуваат деновите

а дождот се сонува  себеси

во крзното на кафените полиња

 

таа ја отпушта дланката од мојата

спушта лале во сенката

птица со ноќен умор во дрвото

 

каква ми стана песната

што промени јазикот на нејзината музика

што се случи на веѓите на римата

 

устата ми се одвојува

од убавите зборови

како лист од грмушка

 

два коња што пасат ден за ден

уште доволно трева волнено-гривна

осум копита над креветот на моето срце

 

како некому пристигнува есента

како нежен пријател

а мене сè ми навлегува горко в крвта

 

камбаните на вечерните планини

маглата во утрината на морски предел

кој сака повеќе од мене

 

ве молам вас невидливи

при волшепството на билки вам послушни

прочистете го отровот од пелинот

 

кога минувам низ ноќта

не сум веќе пријател на месечината

порано ми беше драгоцена

 

веќе не ме радува ниедна ѕвезда

ниту шумоливите крошни

ниту ѕвонот во шумскиот поток

 

својата далечина ја наплатив

кај една девојка со светлината

од мојата радосност – прашајте други

 

беше како лет на дива гуска

по кој качен на убав рид

се загледувам со тажен поглед

 

како светкањето на пастрамката

меѓу камчиња вода и сонце

секој рибар ме разбира

како росата на планински пасишта

што ја видов уште утрината

што ќе ми е пладнето

 

нема ништо на светот

каде не ја здогледував

ослепувам од линии

 

нема ни лист ни сламка ни трска

ниту раст на цвеќиња што не ме

потсеќа на нејзината драж

 

магла и месечина

јаболковите гранки натежнале убаво

над земјата на есенските ливади

 

желба ми е еден шатор

токму голем како за двајца

исечен од надворешноста

на нашите тела

 

до каде секој со по едно око догледува

 

внатре во оваа тврдина јас врз неа

речиси затетеравен стравувам

за храброста

ко јастреб меѓу дожд и убиство

 

ќе дојде ли

ќе ја намами ли мојот вик

ќе го сошие ли магнетната игла на желбата

моја нашиот шатор цврсто

 

како црвено вино деновите мои

како мирис од блиски брестови

час по час пулсирачки од вените

леко лабаво разврзани

сенки на поток со брз тек

 

пасишта или клепки  –

чуму впрочем разлики

 

видов три елена на работ од шумата

полека копитареа низ

џуџестите црева од мов и папрат

јас својата крв својата кожа и

копнежот на мојата уста што чека

ги измешав со нивниот темен вресок

 

ниедно волшепство не ми остана туѓо

 

Превод од германски::Елизабета Линднер

од збирката “Вербариум”, Арс Ламина, 2017

сите права задржани и благодарност (c) Роза Пок (Артман)

Моника Мотеска::Допири::1996::::Monika Moteska::Berührungen::1996

 

12.03.2018

Немања Стојковиќ

 

 

 

 

 

 

 

Nemanja Stojković

 

РЕЦЕПТ

Ставете ги мислите на 250° Целзиусови

Или 480° Фаренхајти

Или на 9 кај фурна на плин

Сте ја соединиле смесата

ДНК од ќелавиот дедо

Ударите по глава

Првата хемиска равенка

Разбирањето на Хегел

Се топат шеќерите на првата мастурбација

Се шири пријатниот мирис на Сократ

Се појавуваат меурчиња на надевање

Кафеави пеги од гледање во ѕвездите

Повторно минувате низ рецептот на животот

Сите тие звучни имиња

Крадење портокали

Планински воздух

Шлаканица

Се барате себеси во зачините

Детали детали детали

Повторување дефиниции

Дипломи

Работни  места

Сето орудие е тука околу вас

Искористено за целите на совршенството

Го навивате тајмерот на 30 години

Ве мамат соништата од рерната

Ама уште не! Бидете стрпливи!

Толку многу е веќе потрошено…

 

Тајмерот те буди

Скокаш од креветот

Патем чувствуваш олеснување

Си го чул тајмерот

Сѐ е во ред

Не загорело

Ја отвораш рерната

В лице ти удира  озон и бозон

Веќе го чувствуваш вкусот на победата

Ја засекуваш  сопствената креација

Со тешкото познавање на луѓето.

 

Згрозеноста на твоето лице

Не можат да ја стивнат новите сознанија

Сега овде е само таа глетка

Тесто кое е недопечено однатре!

Сета таа убава надворешност

Всушност е  “жива” и крвава

 

Ги јадеш

Залците

Се преправаш дека уживаш

Сигурно тоа мора да биде така

 

П.С.

Времето е релативна работа

Пријателу мој

Не следи ги секогаш слепо рецептите

Додај малку од својата душа

Ако уште ја има

::          ::          ::          ::          ::

Превод од српски:: Д.А. Лори

 

Курт Швитерс::Малиот дом на морнарот::1926

Kurt Schwitters::Kleines Seemansheim::1926

 

 

СТИХОТВОРБИ И СЛИКИ 

АРхИвА::Седмични Стихотворби

13.02.2018

Андреј Ал-Асади

Andrej Al Asadi

Летна соната за мојот град

 

Во мојов град
само сонцето е бесплатно
и воздух што смрди на застоено кисело млеко,
кога се враќаш накај дома
во четри часот попладне,
работници копаат
под секое клопче градска мувла
како да бараат леден сок
дупки да наполнат каде што заби немаат.

Во мојот град, летно време
белиот сон шета по напуштени улици
и стигнува да ти капне мирис на квасец в уши
за никогаш повеќе да не ти текне
да пееш за овој град… што ги оплакува живите.

::Катрин Салентин::Без Наслов::Untitled::Katrin Salentin::Ohne Titel::

 

23.01.2018

Мануела Златкова

Manuela Zlatkova

Димензија на зијан

Немирот на нашите души
еднаш ќе пресече
до кај треба да одиме
во бездна,
кога е ден за самоубиство
и кога треба да се заљубиме
во враќањето на луѓето
што биле до нас
кога сме губеле емоции во капитализмот,
сме криеле зло да не нè сетат децата
носени во утроба,
затворени во мало небо
во овој космос на преброени ѕвезди.

Лицата си ги претвараме во
анимирани цртежи на карактери
што се борат во свет на лудост
од болести на најкревките клетки
создаваме тумор од лаги и несоници,
од љубов се одљубуваме за да се убиеме,
а се преправаме дека сме се преродиле
во нова форма
димензија на зијан.

Јурген Хубер::Лиминалност 03

Jürgen Huber::Liminalitaet 03

 27.12.2017

Марија Грубор

Marija Grubor

 

Месечина

(инспирирано од темата Moon на македонскиот инструментален бенд Filch)

 

врне бол.

умобол.

паробол.

срцебол.

костозглобобол.

дожд од бол.

дождобол.

ракоплеска светот.

 

месечина пее и

веќе можам да те видам

токму меѓу два облака куробол,

блед, црн и чумосан

сред една ко ниедна

чаршиска дупка

и се чини оти грмиш, кинеш

грмиш како грмогнев, громосмев,

лаеш како шугав пес,

болно и подло на шанкот налактен

 

ама тие кои те знаат уште од девојче,

под плаштот на блесав џез и општа недоделканост

те гледаат

под полна месечина

блед, црн и чумосан

сред едно ко ниедно

опустошено нивје

ѕвезда една, ене две

додека мирисаш на суво полско цвеќе

полеано со бензин

додека гори

во сеноќта

 

и знаат

 

оти уствари

ти само нејќеш муабет.

 

Caspar David Friedrich::Каспар Давид Фридрих::

“Маж и жена ја набљудуваат месечината”, 1818/1824

 

 

 

 

10.11.17

Горо Такано

Goro Takano

Вилинско коњче

Денес внатре во тебе

со сигурност нешто умира

и од пепелта на истото

утре и вчера се раѓаат.

 

Родено во тишина над вирче утринава

едно проѕирно вилинско коњче сонуваше,

во деновите кога беше ларва, за молчалив старец

кој еден ден купува чаша жестоко и му враќаат кусур.

Сега, во својот проѕирен ум, кревкиот инсект

на сон се обидува да го оживее јазикот на човекот

но единствениот звук налик на јазикот на вилинското коњче

кој може да го чуе е тропкањето на коцките мраз.

 

Нели беше поет тој што вака опејуваше?

 

Песна се раѓа кога во мене ќе се крене циркускиот шатор

каде трапезот крцка а ѕверилникот ечи од рикање

и каде кловнот ме убива од смеење со своите постојани паѓања на газ

а мозокот ми се претвора во акробат.

 

 

Нели беше болниот тој што вака се молеше?

 

Сакам мојот двојник да е чистач на олуци качен на кров

од двоспратна пагода среде зима, изрешетана од војни

Се надевам дека неговата бавна работа ќе продолжи без пад

и се надевам дека умот му е ладен како руда.

 

Нели беше тоа жена што вака шепотеше во огледало?

 

Исто како мене, и ти си страница

во невидлив речник

чија должина целосно зависи

од нашата имагинација

 

Нели беше тоа грешник кој вака лелекаше?

 

Мовта врз мојот молчалив јазик

вечерва повторно почнува да ми излегува низ

устава што се проѕева, и се шири

врз семето од бодежи во моите гради

 

Нели беше сликар тој што бараше пејзаж како овој?

 

Откинато ливче од црешов цвет

кокетно слетува во дождот

врз налог за плаќање фрлен

на плочникот во квартот со бордели.

 

Нели беше свештеник тој што вака оплакуваше?

 

Ставена на куп на полица во супермаркет,

хартија за писма, исклучиво за тестаменти

“Распродажба! Користете ги овие, наместо

 штетните за животната средина” се дере продавачот

 

Нели беше драматург тој што вака воздивнуваше?

 

Полна со значење е празната сцена

во која одлучно зјапа толпата

која еднообразно го сака зборот “идентитет”, прстите на секој од нив

се чинат премрзнати за да ја допрат раката на оној до нив

 

Како што вилинското коњче ја губи својата проѕирност

така конечно оживуваат човечките зборови: “вилинско коњче”

Потоа стапалото на молчаливиот старец кој ја напиша

Оваа строфа се спушта врз неговото ранливо тело.

(Оригиналот е на англсики, Горо Такано пишува претежно на англиски)

Превод од англиски::Долорес Атанасова – Лори

Wikipedia Commons

::Hayami Gyoshu::Enbu::Dance of flames::1925

Хајами Гјошу::Танц на пламените::1925

 

24.10.2017

Даниел Карeски

Daniel Kareski

Си имал и полоши денови од овој

Си имал и полоши денови од овој,

си бил озлогласен убиец на сонови,

неуспешен урнек на радост, одминувач на сите твои минати животи,

залутана далга сред мракот на душата …

на телото …

 

Вчера си го ветил денес,

си се извлекувал од ваков неред лесно

некогаш излезот бил право, а си морал десно.

 

Си бил безмалку схолистичка мапа на нечиј телесен бродолом,

откинат дел од организирано мачеништво

во чест на најнебитната кауза на светот –

во чест на алтруизмот…

 

Си имал и полоши мигови од овој,

си бил конвенционален, медиокритетен, осамен,

како неисполнет услов за работна виза,

крив набор на мозок забранет од сегашната власт.

Си имал и покуса улога од самододелената.

Поарбитрарна. Попроста. Оригинална.

 

Си ги имал сите нераскраени краеви како отплетени котелци на страста,

како истрошена потковица закачена на влезниот праг од мизантроп.

Срце-факир наденато на шилестите рабови

од процепите во телото. На другиот.

 

Збогувањата ти вределе повеќе од поздравувањата.

Залудно си го думкал огнот на омарнина,

си го гаснел телото додека гори душата.

 

Си бил тишина поприсутна

од сите вреви на животот (од сите липања на смртта),

само еден жалосен стих – начкрабан на се’

освен на чист бел невин лист хартија.

Кете Колвиц::Käthe Kollwitz::The Volunteers::

 

08.10.2017

Александар Кирковски

Aleksandar Kirkovski

Споменик

Живот во строго подреден хаос

лажна преобразба

снегулка наменета да заврши во твојата дланка.

 

Ветерот ги носи

листовите откинати од прирачникот

за баба роги и други сексуално

запоставени балерини

во програмска музика

како и онаа пијанистка

со долги прсти,

Едноставно

како типките на пијаното

експонирано во ТВ – емисиите

и во слични културно – општествени појави.

 

Доста. Не копај

По забранетите чуства,

алките на синџирот

сè уште го молчат

оној неприроден звук.

Ноќно кафе, цигари, алхохол

балконот со поглед на југ –

пак ќе минам неказнет

низ срцето на големиот град

отсутен за подолго време.

Rene Magritte::The Time Transfixed::1938::

25.09.2017

Краус.::Crauss.

од стихозбирката

Убавината на водата::Schönheit des Wassers::

свет во свет, зашто сега е лето,

а криви огледала се туркаат меѓу клупи од пена;

удвоена оддаденост, песочен гнев,

кој станува нанос, веднаш штом замоци повторно

се изградат, пријатели одново се најдат.

ракче и детуле, копиле и мако

трпно жежење: сеќавањето на тоа вечна

коприва. ужаснатоста на бранот пред разбивање

е напнатата подготвеност на детето,

да си замисли бескрајно лето.

Toni Shulajkovski::Sometimes I find good reason to talk::

………….

превод од германски::Елизабета Линднер

од стихозбирката::Убавината на водата::Schönheit des Wassers::

Повеќе за авторот и поезијата на германски:

crauss.de

Verlagshaus Berlin

 

19.09.2017

Игор Исаковски (19.09.1970-15.12.2014)

Igor Isakovski (1970-2014)

ОНА ШТО МОРА ДА СЕ КАЖЕ

Еве ме како блујам и не престанувам

(ќе легнам сам, свој со себе)

еве ме како блујам

капки слуз во кутија цигари:

слика која некој иден млад надежен

сценарист ќе ја вгради во некоj иден

ебан филм: ова е лоша прикаска за Б продукција –

зарем очекувањата би требало да бидат повисоки?

еве ме како блујам, евтина инспирација

за идни неприлагодени песни, сите до една

славни после мојата смрт…

па нели ви е полесно така – нешто да славите

мртво, закопано, гнило, немо –

отколку да се фатите во костец

со малку оган и троа искри

кои низ периките и деколтеата

ќе ве жегнат ко заскитани светулки

(тибам, понежен од ова не можев да бидам.)

боже, си мислам, па за кој мој ги штедам

сите овие ебани т.н. (впрочем целосно неебани)

критичари, теоретичари, поети, писатели, академици

и што ти уште не, кои се фаќаат за сите мои пцости

во моите сопствени песни, без притоа да помислат,

макар со трошка од нивните прославени (а шупливи)

умови, колку вистина се обидувам да му кажам на светот.

(кога велам „вистина“, мислам на една целосна убавина.)

еве ме како блујам слуз и крв и смеа во празна кутија

од цигари. еве ме. пеплосан од цигари, изгорен од копнеж.

се обидувам да ги користам сите прсти кога пишувам.

 Од збирката “Смртта има коса од морска трева”, Блесок, 2013

 Миро Масин::Miro Masin::

 

 

Лидија Димковска

Lidija Dimkovska

ИДЕАЛНА ТЕЖИНА

 

Средната класа е боди-арт на семеен излет:

си ги посипува влакната од телото и од ќебето

со железни струганки

и со магнетна плочка во лежечки став

си ги корне за последен пат. Во чистилиштето

нема контејнери за био-смет. Остави ми ги органите

да ми бидат мирисливи сунѓерчиња и облоги за глава

додека шлапкам во реката со солна киселина.

На брегот интелектуалците скандираат: Design or die!

но залудно – Бог крај човек што не го повикувал од дете

е како нож крај чинија со шпагети. Носи лигавче

наместо костим за капење.

Москва има месечен циклус, Филаделфија еднослојна

тоалетна хартија. Знаеш и сам, во мигови на историски одлуки

пука најкревкото во животот на човека: кујнската штица.

И тогаш жилетот се одвојува од бричот,

а синот од Богородица. Кога влегуваш во собата со раскрвавен образ

знам дека во огледалото си го видел ликот на детето

што сега е тешко 370 g и долго 21 cm.

Како една поли салама, велиш, и потоа заспиваме на нозе.

Во нашиот замрзнувач грчи во зимски сон мечката

од зоолошката. Ноќе си ладиш пијалак меѓу нејзините колена,

а јас меѓу моите стискам радио на долга бранова должина,

како тула што се лади или термофор што пропушта,

реалноста се лулка во застарени вести, секоја ноќ

станувам се поводоотпорна.

Нашата река се гледа само од прозорчето на визбата.

И никој повеќе не умира до крај. Средната класа гребе

цени од подароци, кити прозорци со ласерски ѕвезди,

во гумени ракавици си игра театар со сенки. Ти се плази додека викаш:

„Професионално изгонувам зомби! Бидете повторно слободни!”,

а знам, ако си предебел или преслаб и животот и смртта

се исто бреме.

Крстот исправено може да го носи само човек

со идеална тежина.

 

Од збирката::pH неутрална за животот и смртта::Блесок 2009::

 

Francis Picabia::Dancing Man::

Homme dansant

 

Ана Тодоровска

Ann von T

Ana Todorovska

Есенцијален тремор

Што правиш
откако сите врутоци ти пресушиле
па ги влечеш патиките по тротоарот
со делумна волја за живот
спакувана во жолт тутун
и најевтини ризли
оти сметките нема да се платат сами
Џвакаш прегорени мисли
во ситните саати
и се молиш за утра
во кои можеш да останеш
подолго во кревет
без да те влечат
мора, треба и што ако
во сите правци поставени
дијаметрално спротивно
од центарот на твоето постоење

Што правиш
откако одново го скенираш минатото
пред чија врата први те поздравуваат
сите погрешни избори
и срамни состојби на духот
кои те тераат да веруваш
дека не си баш некој најбистар лик
а дотогаш мислеше
дека си ги удавил копилињата
после полноќ на шанкот
заедно со својата просечност

Што правиш
да избегаш од секое ти реков
на разни паталци и гаталци
а чевлите ви се различен број?

Paul Klee::Der Teufel jongliert::::Паул Клее::Ѓаволот жонглира

 

Paul Klee::Паул Клее::Disput::

 

 

20.06.17

Александра Димитрова – Саш

Aleksandra Dimitrova – Sash

ДЕН НА ЖАЛОСТ

(за Annika Hansen)

 

Јас и Ана плачеме

Пред куќата на улица Македонија

Нема ни куче

Сами сме

И боси сме

И нашите балски фустани

се веат на бандерите

Нема војници на улицата

Ни тенкови

Ни мртви

Ниту ранети

А војна е

Вистинска

Војна на суети

Некакви смешни странци

Се сликаат крај орото

Па кај Шмизлата

Тоа било ин

А војна е

Вистинска

Помеѓу лудите и ограничените

Победува кичот

 

Ѓорѓе Јовановиќ::Без наслов::Gjorgje Jovanovik’::Untitled::

 

16.06.17

Лилјана Дирјан

Liljana Dirjan

Еден од срцето

 

                                 Слушајќи го Том Вејтс

                                         (This One’s From The Heart)

Да се случи пресврт

добро е да се потсетам

на вулканските ерупции

дебитантското време

на рапавоста на поетската кожа

мојот свет со зумбул

да му се приближам

зумирајќи да не се изгуби опаснастрината

мелодиските слапови, мирисот

што врне уште врз сликите и метафорите

во силен налет

да одлетам во воздухот

да се завртам во круг

виолетова накај сина

да се распаднам

и пак да се составам .

 

Кое недоразбирање!

Го користам своето издишување

за да го опишам своето вдишување

цел каталог од солзи, неба, срцебиења

без глазури

со бисерче –зрнце во чинијата од порцулан

среде остатоците од остриги

без фина мелодија, лесни џез балади, среде сончев морски ден, не…

без сув мартини и забодена маслинка

не познавајќи ниту еден вистински гангстер

ни (од) тогаш ни (до) сега…

да и дозволам на мечтата да шета наоколу

да и кажам: не се плаши од талогот

и од оние никаквеци облечени во сиви палтиња, од таа конфекција

на куси мажи со мали стопала и уште помали прстиња, дебелкасти, набиени

што се ракуваат со една третина од дланката

ниту од оние дресирани кои никогаш ништо не даваат ниту земаат

без остатоци, ронки, се измешано, кашесто, безбојно, со лигава слуз

колонии голи полжави без куќичка –

а твојата интуиција, ете, и на 60 години

(денес , е 16 јуни- среќен ти роденден мечто моја)

е мисла во дива состојба

Ох, срце мое и твојата имагинација

минато време во кое, ти ветувам, не одам повеќе таму

таму боли

без песни, музички секвенци, кадри од филмови, бранови.

 

Оди, патувај

патувај срце мое низ ноќта

додека над главата ми блеска месечината

ме опива слаткозашаметувачкиот набој на анамската рака

каква калварија срце, скршено си, па пак залепено

мало порцуланско чинивче

сети се на испуштените возови, и на оној човек

кој никому не му мафта на перонот

ти и јас

кое ти и која јас

сите под „ти“ и сите под „јас“

кои жонглираме со животот

те горе те доле

никогаш во средина, златна средина

 

А неа- средината

не ја занима вистината

таа никогаш не пее, не танцува

нема изневерени очекувања

таа не знае како и кога

ноќта заспала изморена среде сончев ден

да се изложуваш на подбив, апсурд, парадокс

како кога се покриваш со тешки ќебиња

од замозалажување, самосожалување

со вистини и лаги

излезена од кожурецот

го гледаш својот живот како перформанс

 

Ништо што е направено според вистински настан

Не може да помине поинаку освен како лош ефтин филм, да

спушти ги капаците

смири го морето во очите

 

еве ти вистински настан

бледиот лик пак го загуби, а штотуку го виде

ееј, чекај, не си оди

те молам остани уште малкуцка тука

во мене

ти си мојот „морнар меѓу ѕвездите“

во ова ново средовечно никаде

Дијана Томиќ Радевска::Dijana Tomik’ Radevska::Нашето писмо, 2015

 

01.06.17

Д.А. Лори

D.A. Lori

 

Сеќавање-лавиринт

 

Понекогаш

постојам

само во сеќавањата на една љубов.

Чекорам по површината

на тоа море од емоции, ко некој Исус,

и си мислам, среќна бев.

Имав неколку години на број

и сите си ги знаев напамет,

зашто ги гледав во бројките на часовникот,

на регистрациите на автомобилите,

во голтките вода,

сѐ што можеше да се брои.

Се сеќавам на уличката до тебе,

и сѐ што ми беше земено,

запалено ко лист хартија

и издувано ко пепел на дланка,

сите убавини однесени

од некој непознат ветар,

и јас, болна од сивило.

Брзо си најдов утеха;

можам јас самата да раѓам убавини.

Оттогаш,

редовно забременувам и раѓам.

Ама најтешко ми паѓа

Кога го носам твоето его,

најголемата грдотија на веков.

Рано го одбивам,

го испуштам гладно,

да лута.

И пак го наоѓа патот до мене.

___________

од збирката “Со ветрот под рака”, Антолог, Скопје 2016

Силвија Лоренц::Soft City::2017::маслен пастел

Silvia Lorenz::Soft City::2017::oil pastels::

 

27.04.2017

Нико Фајден

Nico Feiden

 

шумоливи секунди

 

си го присвојуваме времето

од часовници што чукаат на рачни зглобови.

си го броиш срцебиењето со мојата дланка

според оргазми во Париз.

самозамотаните цигари

уште чадат во пепелникот,

сите часови сраснуваат во едно.

 

во парковите си играат деца

спокојат & си седат таму.

 

пиеме евтино пиво,

во твојата танга криеме хашиш

од цајкани, голтаме апчиња

& шетаме голи низ ателјеа на сликари на актови.

твоите гради сосема прецизно на платното.

 

сè запира,

додека цигарите

го оставаат времето да исчади,

денот го пушиме до филтер

 

соба за една ноќ

да зјапаме во шарата од тапетите

со секундите

што уште ни останале

врз часовникот …

 

Превод од германски: Елизабета Линднер

                      Касиопеја Наумоска::Kasiopeja Naumoska::You make me feel like Philodendron

 

14.03.2017

Цаца Савиќ

Caca Savić

таа ја напушта биографијата

круто се одлучи за заминување кон господарската рута

вежба
против искачувањето
против непрепознаениот копнеж

качување угоре
по лепливата приземност
и победа

силината на сонцето не дозволува надминување на светлосниот премин

возвишени повици јурнаа кон нејзиниот слух и оставија да падне
врз презрениот под
без секакво недоразбирање застранета
и засрамена, поскоро се движи четирножно отколку во воздух

си мислеше
го подготвуваше чекорот кон напред(ок)
погледот цврсто вперен во подземјето

се навестува врнежливо време

киселкасти мириси
во замастениот воздух
глас од креда
*************

Превод од германски::Елизабета Линднер

*************

Дијана Томиќ-Радевска::Искушение::   Dijana Tomic-Radevska::Temptation

 

 

 

03.03.2017

Исток Улчар

Istok Ulčar

ЛАЕЖ НИЗ ПЕСЈИОТ ГРАД

Мојсеј ја најавува ноќта на Пресудата,
бунтовно настојувајќи да го откине ланецот
со кој му е заврзан вратот за крајпатниот брест.

Восочни крлежи му го јадат правливото крзно,
додека оловни молњи низ коските му протекуват.

Мојсеј ги распрснува порцеланските деца,
кои плашливо му го хранат болниот желудник
со жилаво парче месо украдено од домашните залихи.

Конопни глисти му го гризат воспаленото грло,
додека глинени солзи низ вените му се прелеваат.

Мојсеј ги брои труповите на поразените борци
немилосрдно убиени од вревата на непријателот,
кој сѐ уште безмилосно ползи низ крвавото боиште.

Керамички тении му ги глодаат изгниените црева,
додека `рѓосани вулкани на јазикот му еруптираат.

Мојсеј ја претвора светицата во куртизана,
потсвесно пресликувајќи ја осаменичката злоба
со која се задоени малкуте жители на Песјиот град.

Дорит Требелјар::Dorit Trebeljahr::Гонетиот::Gejagter::објект::2011::

 

13.02.2017

Ронит Бергман

Ronit Bergman

ОБЕЛЕЖУВАЧ НА СТРАНИЦИ

 

Си знаеш ти

знаеш дека ќе те најдам.

Знаеш ти

дека ќе се изгубам штом те најдам.

Знаеш

дека ќе ме видиш однатре.

Знаеш

дека ќе ме видиш од страна до страна.

Длабоко,

длабоко меѓу страниците,

таму си ти.

Мојата корица се затвора околу тебе

ни близу, ни предалеку.

 

Ќе ги видиш сите добронамерни лаги

како се лизгаат кон твојата темнина.

Ти-јас, сите бели ноќи како

го огреваат твоето лудило.

 

Заробена со твојот остар поглед

јас ќе тацувам,

тајни ќе се отвораат и ќе одлетаат,

нивните ливчиња низ смеата твоја ќе се виорат.

 

Си знаеш ти

знаеш дека ќе те најдам.

Знаеш ти

 

ќе се изгубам кога ќе те најдам

 

*******

Превод од англиски::Д.А. Лори

Илустрација::Петрус Акордеон::Bookmark::

Petrus Akkordeon Illustartion

Petrus Akkordeon::Bookmark::2017

 

07.02.2017

Марија Грубор

Marija Grubor

Marija Grubor

[16]

денес заминав што подалеку

од вашите големи влогови,

скршени срца,

претепани суети, болни колена,

осиромашени сметки и

лични политики.

заминав да ве преболам,

како парчиња стакло

од рана да ве извадам и

на земја по ред и почест

да ве положам,

оти секој милиметар од моето свое

со вашите бедни времиња е споен,

дури и во паузата меѓу погледите.

 

заминав за утре да можам

пак да ве љубам.

 

барам еден кројач

што ќе знаел како да ги олабави

моите стегнати конци,

оти јас, неискусна,

пробав угоре да ги влечам

и околу вратот ми се насобраа

како милион слепи раце упорни

и воздух снемав,

од воздух се исцедив!

да ги отплете прстите

залепени на мојата кожа,

и да ги одвои едни в други вткајаните

црвени од црни платна

за да ја најде белата

надвладеана од метеж шара,
и ќе го барам,

колку било,

колку треба,

оти јас време имам,

а празно место веќе не.

Од збирката “Водата нешто носи”, 2016

Ana Jovanovska Us Nr.6

Ana Jovanovska::Us No.6::collage::drawing::2016::Ана Јовановска

25.01.2017

Бошко Бозаџиевски

Boshko_Bozadzievski

Boško Bozadzievski

 

Пансион

 

Морам да се вратам

Толку многу работи се случуваат во светот

Луѓето прават бизниси

Бркаат работа

Гледаат Олимпијада

Плаќаат сметки

Гаќи и чорапи си купуваат и на одмор

Одат

Морам да се вратам

Имаат амбиции

Имаат фејсбук

Се пријавуваат

Се одјавуваат

Се трудат

Раѓаат други суштества.

Ќе се вратам

Им требам

Ми требаат.

Но овде ми велат

Дека ми е добро

Они знаат што е за мене добро

Ми даваат храна

Бесплатни апчиња

Собата ми е чиста

И еднаш неделно ме облекуваат

Во кошула бела

Која ми овозможува барем некое време

Да се гушкаме со Бошко.

 

Kristijan Krstevski

it’s just too much, baby::2008::ink on paper

::Кристијан Крстевски::Kristijan Krstevski

 

 

 

 15.01.17

Александер Греф

Foto_AGraeff_sw

Alexander Graeff

Човек на револтот

Жал ми е –

не сум исправен,

се веам ко шарени алишта

над куќни

клисури, моето кенкање е

како печена риба:

орада или бакалар

во мешавина од урми

со сенф од Дижон,

на чинии од седеф.

Ти признавам без вина,

зашто не знам поинаку отколку

неволно да талкам:

Така сака целта, така сака времето

и затоа не

раѓа човек на револтот.

* * *

Превод од германски Елизабета Линднер

Graeff_Illustration_gedicht1
Илустрација::Марио Хамборг::Mario Hamborg

Graeff_Illustration_gedicht2

Илустрации::Марио Хaмбoрг::Illustration::Mario Hamborg

 

10.11.2016

Лилјана Пецова-Илиеска

liljana-pecova

Liljana Pecova-Ilieska

 

НЕСЛУЧАЈНА 
Илјада прсти низ тело се врвчат
не знаат каде попрво да се вдомат
брзаат некаде
ајде,
ајде,
ајде,
допри, ајде
и така фино да се впуштат
во неслучајни гушкања да се втопат.
Најважно е случајното,
мигновеното
непланираното душкање
на вратот,
по здивот на допирите,
на ткаенините што ги двојат телава
од голо на голо месо
и памукот ни станал непријател
па ја крие голотијата
чии коски едвај чекаат да бидат изглодени
испржени во жештината на жедта.
Ја презираш ти таа жед
која бара сочно да се впие во секој твој поглед
оти ништо не слушнав да речеш.
Кој ли ми те всади в глава
арам!
В мисла да те носам
арам!
збран в шепоти само
арам!
скриен в темни ходници карши некоја банка
од заштедени стуткани врисоци
што те немам
ЈАС како што сакам
АРАМилук на мирот станав.
Аман!
Неслучајна е и оваа песна
што нови средби бара.
И не знам дали мрееш кога ме гледаш
како се препелкам кога демек ти зборувам
или мислиш на ѕвонци од ветер
што довечер нови гласови ќе ти нудат.
Песно, неслучајна,
изгниј ја секоја желба
и порив и за најмило гушкање на ластари лоза
оти змија во нив се крие
зеленото од зелено не се гледа
и може само неслучајно, тивко и нежно
да те убие.
Аман!

072-copy

Јана Јакимовска::Детаљ::

Detail::Jana Jakimovska::

 

 

 

Љубомир Мициќ

Ljubomir_Micic_ispred_plakata_Zenitove_medjunarodne_izlozbe

Ljubomir Micić

бим бам бом

Од црвените покриви на љубовта

Од слободните кули на првите катови до небото

Во сите континенти на пролетерите песна со поздрав од моите очи

НАМЕСТО ФРЛЕНИ БОМБИ ПРОЛЕАНИ СОЛЗИ

Змии се моите солзи

Другари на зачовековите буни и небеската крв

Небото е зелена трева

Небото вреска во пустината на христијанскиот Велигден

Земјо ти мајмунска плането со рогови на богови запомни

Денес сите фабрики на душите наши трубат крик до крик

Сирени од вресок одекнуваат од врвовите на црвените копја на новиот дух

 

Сите улици валкани течат ко утроба на европскиот капитал

Во нашите градови наместо човекови милиони

Трамваите патуваат ко знамиња црвени

Пројуруваат гонети од смртоносната струја на електрореволуцијата

Со кал е искитена буржоазијата

Буржоазијата се шета по богатите паркови на златното теле

И се подготвува со пијанка да го прослави Велигден за оној Христос

Кого пред толку години сладострасно го распна

 

Само црните пци носат чиста љубов во очите

Автомобилите бесни машини на четири гумени крила

Прeнесуваат човекојадци

Сигурно и денес ќе испогазат неколку потиштени пешаци

На Балканот пешакот е сè уште единствениот човек

Пешаци – зенитисти – поети – пролетери страдајте

И знајте: слободата е кукавица на гнилата гранка Европа заспана

 

Ене ги радиокрстачите на нашите антени и сноповите исплукани идеали

До сините цицки на Авала лудуваат

Оковани со синџири на слободата од мојата нација варварска

Со заслуга на четници инвалиди и комити

Борци овенчани со славата ко плашила стрчат

На ветровите од берзанско-политичките спекулации

Ортопедијата е за луѓето досмртна награда во скутот на војните

Протезата е најсјајниот орден на сите победи кои се секогаш порази

Над китките човечки несреќи и бесилките блескаат

                                                                        народни банки

                                                                        народни трговии

                                                                        народни политики

                                                                        народни уметности

                                                                        народни корупции

Во нашите гради цутат куршумски опела

 

Додека со нокти на костур по брдата бунтовни мисли ѕвониме

Додека со зарѓана кама проклетите столетија се чешаат

По валканиот задник на српскиот Рим

Од мрките пештери на нашите бесни черепи

Урлаат јаничарите на револуцијата

За новото во човештвото сè во вител.

 

Белград, 1. мај 1926

Превод од српски Елизабета Линднер

Со љубезна поддршка за објавување на текстот од Народна Библиотека Србије

Jamesdin-Krticnjak-1

Јамесдин / Jamesdin::Krtičnjak

 

Горана Митровиќ

Gorana foto bw

 Gorana Mitrovik

 

Love thieves

Под небото на големите градови

наоѓам чист воздух за мислите

со храна и мириси, во молк

ја галам својата потреба за одделување

напипувам, буричкам и вадам

во темнината, во скриеното на паралелните светови

мудрости

кои не ги делам со никого,

светот со превез на очите

тапка во сопствените уверувања,

јас сум осамен нудист на брегот на изложените чувства

студено е,

дојди и погали ме со јазикот

додека на местото каде што сум најврела

се дробат твоите колкови

додека врз местото на мојот извор

твоите дланки цртаат запирки

а јас низ `рбетот се вкоренувам во

почва од желби и спокој

 

јас ја знам единицата мерка за

сопствената сила, нешто што

не се раскажува никому, а се

граничи со прегрнување на семирот,

моите корени, `рбет и ум – статика за иднината

за насмевката на љубовта

 

Белград, март 2015

 

(од збирката ”Клупа меѓу светови”)

 

wikipedia
Rodin, The Gates of Hell, Detail / Огист Роден, Портата на пеколот, детаљ

 

 

 

 Коста КаревKosta Karev

Kosta Karev

Така треба

Лагата има кратки нозе,

се облекува во слоеви,

згодна е и изгледа слатко.

Нејзиниот убод боли долго и силно.

Таа живее во разумот и го труе.

Те врзува, те држи заробен и долго те мачи.

Умна е и зборита,

но плитка и површна,

затоа заборава што рекла.

На прашања одговара со:

„Така треба” и „Така одлучив”.

Секогаш е тука и бара застапници –

за да ја бранат.

Се шмугнува помеѓу зборови

и се провира позади трепкањето на очите,

и само таму може да се види и познае –

по лажниот сјај.

Никогаш не спие –

ја мачат кошмари.

Живее во големи колонии,

се убива тешко,

затоа што сама од себе се храни.

Умира од природна смрт

при недостаток на внимание.

Вистината има долги нозе,

но нема рамнотежа и координација.

Изгледа сурово и може да боли;

но боли здраво,

како печењето на копривата

или како убод на пчела.

Наивна е

и одговара на секое поставено прашање.

Но не мораш да се сеќаваш колку правди си кажал

и кому си ги кажувал,

ги памти твојот Бог.

Ако ја одрекнуваш правдата –

ништо не се менува,

таа останува тука.

Таа знае да лекува сè,

шета гола

и живее самостојно,

во срцето.

Понекогаш спие предолго,

доаѓа доцна,

но се фрла право в лице –

се бори лавовски,

сама знае да се брани,

и никогаш не умира.

Треба само да ја ослободиш.

Вистината е посилна од лагата,

единствено не знае да лаже.

StateOfArt_2

Елизабета Линднер Костадиновска/Elizabeta Lindner Kostadinovska “State of Art” (Triptych – Part 2) 

 

 

Митко Гогов

Mitko Gogov

Mitko Gogov

02.08.16

.рециклирано тримесечје. звук на олеснување.

[деновите во кои се судруваме, но како кадри од погрешни филмови

се оттуѓуваме, се одминуваме]

 

ги фрламе времињата како да немаат значење.

оставаме на дождот секојдневно да ги мие

паушалните гревови,а ние продолжуваме

да си играме –ти прв почна!

 

овие ноќи се топлат во последните огништа.

пролетен паганизам и неопластичните нерви,

– стари дневници и мирис на непознати приказни.

 

под уличните борови се слуша шушкањето на ветрот,

како од ребрата на воздухот да посакаш да ја извадиш

коскената срж.

 

заинтересираноста ни е екслузивна.

вниманието – шокантно.

желбата да промениме нешто – дај побрзај!

 

ги фрламе надежите во лавиринтот на очајот,

а потоа квичиме како бели глувци кои заглавиле во јадот.

како најубави животни плачеме да ни го откорнат крзното,

иако чувствуваме како ни ја дерат кожата – милиметар по милиметар.

 

се будиме утредента со кафето кое не теши дека најдоле во шолјата

некој ни подметнал отров, за денот да ни биде пократок,

а онаму каде што ќе заминеме да не пречекаат со торта.

 

:инвестираме во погрешни воздишки;

сите сме „но“ во погрешен театар!

 

губиме од она што и така малку го имаме,

од она за кое немаме доволно мудрост

често да го купуваме.

 

:време, трпение, погледи, топлини и насмевки;

 

константни п(р)ојавности

рајски, вонземски сладости.

замка е обидотда затвориш врата

која никогаш претходно не си ја отворил.

 

сите ние ситни души, прашинки изгубени во космосот.

сонуваме за волшебните градини на големите градинари,

но никако да си ја ископаме сопствената бразда.

далеку сме од тоа да произведуваме храна,

а веќе на цвеќе мислиме.

 

пропуштаме автобуси и

дупло поскапо плаќаме такси,

забораваме телефони под седиштата,

дозволуваме некој да ни ги изеде соништата.

 

на крај добиваме телесна температура,

внатрешен херпес на душата

и некоја мравја дупка во слабоста

која,

повторно некогаш ќе ни ја загади радоста

 

vangel srnakov

Вангел Срнаков/ Бош 6, 2013         Vangel Srnakov / Bosh Festival 6, 2013 

 

 

Александра Димитрова

Aleksandra-Dimitrova

Aleksandra Dimitrova

18.07.16

СОНУВАЧКА

 

Никој жив не го научи

твојот бескрајно романтичен јазик

составен од кованици за љубовта

измешан со именки на балканските робови

и глаголи на медитеранските војсководци

 

Тебе Венеција ти беше мала

Кина просечна

Куба бедна

Америка дебела

Европа импотентна

 

И додека ние останатите се дрогиравме со сѐ и сешто

(најмногу со гнев кон сопствените тела)

Ти сонуваше со отворени очи

за Лондон Париз

Москва и Санкт Петербург

од времињата на Толстој и Балзак

 

Не го најде коренот на својата лунатична душа

Не ја доживеа идеалната љубов

 

Ти прва во сè

поита да се споиш

со душите на големите романескни љубовници

да ги проучиш корените на изумрените јазици

скриените значења на зборот љубов

на поимот вечно

 

Спиј бурно!

Љуби романтично!

 

Ние бедно ќе живуркаме

во нашите кожи

на мали балкански робови

Katrin-Salentin-14

Катрин Салентин, Без Наслов::Katrin Salentin, Ohne Titel

 

07.07.16

Звонко Карановиќ

Zvonko-Karanovic-(photo-by-Zoran-Ras)

Zvonko Kananović

СИТЕ НАЈДОБРИ ПЕСНИ ЗБОРУВААТ ЗА КОПНЕЖ
И СТАКЛО И БРЗИ АВТОМОБИЛИ
И ДРУГИ КРШЛИВИ НЕШТА

Ти и јас спиеме под стакло
и ги пуштаме караваните
да минуваат
покрај нашите смрзнати прсти
на заминатите пријатели
им праќаме телефонски импулси
да го обојат морето на разгледницата
на која пишува:

Русите се во орбитата
чајните колачиња на масата
во храната за бебиња
нашле метални струготини
и понатаму сè е исто, исто, исто…

а потоа зборуваме за месечината
и лаеме кон ТВ екранот
до доцна во ноќта

новиот ден се раѓа
млади и силни
глодачите на мамутската коска
тргнуваат во подобро утре
а ти најрадо
со пресечени вени
би се успала
во када полна топла вода

животот е полн лоши можности
го дозна тоа додека низ
замачканиот потстанарски
прозорец
ги гледаше тополите
како играат на ветрот

љубовта е привилегија на сиромашните
љубовта е дадилка на женското срце
и затоа сите најдобри песни
не зборуваат за љубовта
а ти само сакаш да знаеш
каде заминал твојот живот
и зошто си поминала десет години
со човекот кого сега го мразиш

ти и јас спиеме под стакло
и ги испраќаме возовите
во најцрната ноќ
им мавтаме со бели марамчиња
ги лепиме образите врз шините
и пуштаме
солзите одново да се заледат

се симнував во утробата на градот
кога рече
ти јуриш во старост
а јас за тоа уште не сум спремна

сакам да те одведам одовде
некаде каде што има повеќе светло
и каде што луѓето
се посреќни
но само ја превртувам плочата
пластиката крцка во собата со ролетни
elektricity
elektricity
elektricity

Превод од српски::Игор Исаковски

Звонко Каранавоиќ@Блесок::Биографија::Збирка поезија::Пепелашка во хромиран ковчег, 2014

Повеќе песни::Блесок 97

191
      Колектив SЕЕ, Бош фестивал 6, 2013 /      Bosh Festival Gevgelija, 2013

 

28.06.16

Јурген Ненѕа

Jürgen Nendza Foto

Jürgen Nendza

ВО НЕКОИ ДЕНОВИ се појавува

како среќа, сенка,

која минува низ собата

 

над незавршените нешта. Надвор

се крие кројачкиот шаблон на дрвјата

исполнет со смисла за можности.

 

Јадевме боровинки

од обраснати гробови

и никој не знае колку

 

забрзано движење е содржано во еден збор.

Светлината нѐ синхронизира со писокот

на делфините, кои го гледаат скритото.

 

Го гледам јатото птици што

полетува од твојата кожа и си замислувам

рационалист што носи сомбреро.

 

Превод од гермаснки: Елизабета Линднер

Тројазична збирка поезија  “Во некои денови/An manchen Tagen/On some days”,

Блесок 2014 

 

 

10620672_701159813288052_6246605231777771772_n

Колектив Кула / фото Гоце Ефтимов @ Bosh 6 Festival Gevgelija

 

 

18.06.2016

Петер Шулеј

peter_cafe_dream_bar_lucia_paprckova

Peter Šulej

ИНДУСТРИСКА ЉУБОВ

 

Ние сме како роботи

и роботот во твоето срце

го милува железно-бетонскиот студ

челични профили

масло и издувна смрдеа

тврдост и дрскост во секого од нас

 

ИНДУСТРИСКА ЉУБОВ

работата кон роботот

бесполна и асексуална

роботот во твоето срце

чувствува метално син студ

сака постојано да пресметува

и да вреднува

не знае да зборува не знае да слуша

единствено што го возбудува

електричниот напон

 

ИНДУСТРИСКА ЉУБОВ

работата кон роботот

бесполна и асексуална

Nc машина и автоматски удирач

изразена со векторски сили

однапред измоделирана

оптимализирана

отсимулирана

ИНДУСТРИСКА ЉУБОВ

тоа е ИНДУСТРИСКА ЉУБОВ

ИНДУСТРИСКА…

 

Превод од словачки: Звонко Танески

од збирката “Индустриска љубов”, Блесок, 2015

 

Katrin-Salentin-08
Kатрин Салентин / Katrin Salentin

 

07.06.16

Владимир Мартиновски

Vladimir_Martinovski_S:W

Vladimir Martinovski

 

ИГРАЈ КОГА НЕ ИГРАШ

(Графити)

На ѕидот од градинката некој со боички нашкрабал

Од играта одморај се со игра

 

На оградата од школото некој со краснопис извезол

Кога играш учи, кога учиш играј

 

Над вратата од Академијата некој во камен врежал

Нека не влегува оној што не знае да игра

 

Над влезот од дискотеката некој со фломастер шарнал

Скокај и кога седиш, и кога спиеш играј

 

До ѕидот од болницата некој со спреј нацртал

Болен е само оној што заборавил да игра

 

На оградата од затворот некој со клинче изгребал

Играј дури и кога не ти е баш до игра

 

Над влезот од гробиштата некој со моливче напишал

Играј дури и кога не можеш да играш

 

На портите од породилиштето некој со кармин напишал

Кога ќе се родиш пак играј пак играј пак играј

 

Graffiti - Bosh Festival Gevgelija

Graffiti@Bosh Festival Gevgelija

 

26.05.16

Ања Голоб

Anja Golob
Foto: Grace Schwindt

Anja Golob

 

КАДЕ ДЕТЕТО ЈА ФАТИ БУБАЧКАТА

 

Таму, каде детето ја фати бубачката
во почвата остана вдлабнатина.
Со време ветрот во неа внел суви иглички,
мртви мравки и паднато лисје.
Кога сонцето доволно долго минувало врз неа,
светот во неа се смирил.
Долу полека се згуснало живеењето.

 

Најпрвин просторот имал моќ да поместува рамки,
но темните слаби сенки, кои останале по
фаќањето на животинката, не давале мир.
Таму, каде детето ја фати бубачката,
во воздухот остана нежна шуплина.

 

Кога ја зграпчи со дланката, детето не знаеше дека
бубачката спаѓа во семејството Lampyridae, ред Coleoptera,
дека има крилја и дека ноќе свети долж сопствената трага,
дека светлината која ја произведува, пак, е ладна,
сепак нејзиниот спектар е со прекин, нејзината бранова должина
се движи меѓу 510 и 670 нанометри.
Наместо: “Нано, нано!”, тоа значи викаше:
“Бзз-буу! Буба!” и со стисната тупаница
победоносно го сечеше воздухот како јуришник, кој
исполнува заповед, а се плаши, што ќе се случи.

 

Каде детето ja фати бубачката,
ветрот ги раздува облаците.
Низ тенкиот процеп
таму сега ноќе врз вдлабнатината
во почвата и врз нежната шуплина
во воздухот свети
тенок зрак од празното небо.

 

Превод од словенечки: Елизабета Линднер

повеќе за Ања Голоб и нејзините дела:

Anja Golob

13295123_10153961007793889_1738969740_n

Маја Кировска::Maja Kirovska

Blood is thicker than water, the water is red, red is a color, Installation, 2013

Boshfest

 

x°x°x°x°x°x°x°

19.05.16

Ѓоко Здравески

12527900_10154138512909525_660820793_n

Gjoko Zdravevski

дедикар икарал

како да си се објасниш

себеси

на другите

како да ги објасниш сите свои

контрадикции

сите внатрешни спреги

дијалектиката на своето битие

како да пронајдеш хармонија

помеѓу црното и белото

помеѓу почетокот и крајот

на кругот

помеѓу првата и последната

куќа

како да ја споиш месечината со сонцето

како да направиш манастир од градот

од своето тело храм

како да влезеш меѓу луѓето

како да останеш сам со себе

мирен

како да издржиш на ветрот

од туѓи зборови

од туѓи погледи

на свет

како да не фрлиш камен

да премолчиш

најлесно е

да одмавнеш со рака

да се насмееш

како да разбираш сѐ

и себе

и светот

во себе

и вон себе

и сите свои стравови

и соништата свои

и сите понори

и сите

врвови на своите планини

 

како да го смириш морето

да ги растераш облаците

да станеш празен

потполно

празен

проѕирен

да се проѕреш себеси

 

Поезија објавена во Блесок 98

 

11.05.16

краус. / crauss.

Crauss.

 

РЕЧЕН ТРК

 

св. клеменс веќе се смрачува.

во дворот си играат деца.

тогаш ме задувува развигор тогаш некој

бргу исчезнува во куќата а долу кај реката

нешто ме зграпчува за утроба. колабирам.

во градот чекаат другарите а јас па трчам

кон селото кон полињата и ги размачкувам

витешките заклетви во трската.

љубовта е срање се слушам како пцујам

утрото ќе мора некогаш да осамне.

хоризонтот ми се замаглува во солзи

врне очајно. светот е преполн со

нешта што двојно се нагласуваат но јас

уште го имам вкусот на нашите лузни

во крвта. во крчмата кај распаќето на трковите

телефон. од овде веќе

не се враќам.

 

Превод од гермаснки Елизабета Линднер

Стихотворба од 2005, од “Jazz & Campari”

Повеќе за авторот и делата на германски:

crauss.de

Verlagshaus Berlin

 

 

03.05.16

Д.А. Лори

DSCN0974 (5)

D.A. Lori

 

Лепливи зборови

Ретко кажуваме што не е кажано претходно

Ми се крши срцево и јазикот.

Само што сакав да ја анализирам

Анатомијата на зборовите,

Умот ми застана под притисокот

На туѓите мисли и зборови

 

Немало ништо освен ова небо порано

И ни трошка се нема сменето оттогаш

 

Го гледам….

 

Голема мрзлива стоногалка од облак

Само што не ја проголтала мојата омилена ѕвезда.

Ова бледо-сино небо во бескрајно воскреснување

Ми носи повеќе одошто можам да поднесам.

Жештината ми ги омлитавува сетилата,

Воздухот е полн со лепливи мисли,

Лепливи прсти околу лепливо пенкало,

Лепливи, лепливи зборови

 

Од збирката “Будење во трето лице еднина”, Блесок Скопје, 2014

 

 

27.04.16

Јовица Ивановски

13077075_10154885900782699_6428314245026874868_n

Jovica Ivanovski

ЖИВОТ ВО АПОСТОЛКИ

 

Плажата му се плази на морето.

Обврските се одврзани пци.

Песок и жешки стапала.

Книгата се чита сама,

одново и одново.

Чадорот засаден во песокот

гордо му пркоси на ветерот.

Погледот и бескрајот,

перспективата и ти.

Кротка квечерина и

потквасена Месечина.

Газда си на својот мир,

сопственик на сегашноста.

Тивко ветре ти буричка во косата,

како на времето мајка ти

кога проверуваше

да не си фатил вошки.

 

 

20.04.16

Блаже Конески

timthumb.php

Blaže Koneski

МОНОЛОЗИ

(делови од „Ракување“, Мисла, 1969)

*

Родината —
Низ тој шум прашање вечно:
Како во животот?
Како со луѓето?
Со љубовта и омразата?
Со себе како?
Лесен одговорот во збор красно срочен,
Со важност за сегде.
Тежок кога безброј пати
Човек треба да го дава.
Родината?
Видиш каква мисла:
Врсница таа е наша!
Ние ја растеме во себе,
Смртни
А за вечност жедни,
Неа
Што треба вечна да биде!
Погледот в срце —
Блесок в ноќен мир,
И зборот нејзин:
Пред чинот сме веќе,
Доста несталните возбуди на песните!
Не закопујте ме
Во жабјакот на млаките души,
Не оставајте
Пајажина да ме обвие
Во срца колебливи.
Сонце сум — својот изгрев го сакам,
Слобода барам —
Изборете ја!
Ах, како ветар дахот да ми мине
Над мајските ’ржје,
И тоа таласање —
На тревите да им се предаде,
На лисјата да им се предаде,
На рамнините,
На ’рбетите од планините,
И подалеку —
На езерата да им се предаде,
Да биде докрај една слатка морница
По снагата од сета наша земја!“
Родината:
Не спокој е таа,
Ниту езеро мирно,
Судбата на животот наш е тврда:
Верност бара
Напред кога не праќа,
На паднатите по нашите распаќа,
На самите нас,
Да најде веќе смисла — жртвата.
Како ќе постапам?

*

О, треба да сме триж силни по дух
Деца на мало, потиснато племе,
Во бурава на светот,
На татковина — што први смисла,
Први слободен облик ѝ даваме,
На поезија творци
Први од срцава што ja извираме.
А кај е во нас, дали ја има
На оној древен јунак силата?
Долгот го знаеш,
Но ситен да се сетиш — страшно!
Дали се чудни тие сомневања?
Кој ќе ни прости?
Кој ќе заживее со нашава душа
И тогаш кога веќе ќе нè нема?

 

 

13.04.16

Елизабета Линднер

    Костадиновска

Betty_Foto am 31.12.15 um 19.01sw

Elizabeta Lindner Kostadinovska

Промислувајќи те

(сè до Отаде)

Илјада пати ми проаѓа низ глава

не остава ништо друго

да пројде, да продиши

а сепак

постојано продираат

и се случуваат нешта

 

среде сончев ден

среде просторноста на полето

насреде тоа – разделба

меѓу облаци и дим од скара

меѓу приказни за толпите

кои луѓето ги влечкаат со себе

проаѓајќи по патеките одовде;

некаде помеѓу

едно мало ископано место

за едно мирно Потем

отворена Земјена точка

неотпорна ниту на кучиња

ниту на врнежи

за една мала слобода отаде.

 

Илјада пати ми проаѓа низ глава

ништо не е пројдено

зашто постојано продираат

и се случуваат нешта

 

Концертот во Б. – Кантинe

една вечер ко средиште на

севкупното случување

во мене, тебе, нас, него

контакт со поглед небаре

молскавична светлина

минува низ светлосни години

на насетеното и саканато

глас кој нагласува согласност

пробив кон темното и длабоко Сега

ко најава на она Отаде:

“and I feel good

and I feel fine“.*

 

Илјадапати ми проаѓа низ глава

постојано продира – Ти

и се случуваат нешта

 

На Остбан, ноќе

мирна обиколка, велеизградба

привремено во мирување,

во објективна стварност,

индустриска зона без продор

кон големото случување отаде,

заграденост, заобиколка

пробив до берлинската темна страна,

за скроз да се спознае, за скроз да се спобудали.

 

И понатаму ми проаѓа илјада пати низ глава

и постојано и повторно низ Тебе

и нешта се случуваат

и заземаат човечки облици

и минуваат преку мостови

и стануваат статисти

во големиот театар на Шпреја

и минуваат и се пробиваат

и проаѓаат низ сцената

или чекаат во редици

а јас се пробивам низ нив

и повторно ми проаѓа

илјада пати низ глава

и повторно продираат

и се случуваат нешта

кои те пронижуваат

и го пробиваат она

Отаде.

 

* Michael Gira – I see them all lined up

Превод од германски авторката

Песната беше објавена на германски на порталот за поезија

http://www.fixpoetry.com/texte/text-des-tages/elizabeta-kostadinovska/dich-durchdenken

 

 

05.04.16

Николина Андова-Шопова

nina crno bela

Nikolina Andova-Shopova

Во моето тело

 

Јас сум турист во моето тело

и немам мапа во рацете

Некој што случајно ќе помине

ќе ми го покаже патот до квартот на музеите

до големите паркови, плоштадот

до реката што се влева во моето име

Што правам во меѓувреме

Пијам макијато во едно тивко кафуле

и ги листам дневните весници

напишани на јазик кој никогаш не го научив

Секогаш, се сеќавам, кога се враќав од некое патување

небото се разведруваше, Сонцето паѓаше врз ангелите од мермер

и дури тогаш им ги забележував

насмевките на лицата

 

25.03.16

Јосип Коцев

Jospip.Kocev.foto

Josip Kocev

Кутија

 

Спијам гол,

со превез на очите,

не знаејќи со кои

ветрови љубов да водам.

Колку безначајно тело имам…

Тефтер на кој

сите чкртаат

раскопчани мисли,

реки со корита

од една до друга рана…

Никој не ми

ја позна душата

низ него,

а нели очите не

треба да ме кријат…

Како да се протегнам

во оваа затворена кутија,

кога надвор, лудите вселени

секој миг раѓаат по некоја

нова планета,

а јас сум

бескрајно стар и пеплосан,

ветен за виори и разнесувања,

колеблив за многу тишини,

покаен за сите говори…

Заборавам да просипам јаве

кога чекорам низ сонот,

да можам да се вратам назад

штом сликите ме држат

во горчливи бои,

и секоја од нив ме пцуе,

а јас ги замачкувам

и ги бакнувам,

зашто ми говорат

чиста вистина.

Толку слоеви од мојата целост

ќе изгнијат неоткриени,

неизложени на светлина…

Ќе умрат неродени,

свиткани и болни,

разбегани од наезда

на стаорци што го

глодаат непознатото.

Поштедете ме од неизговорено,

иако знам дека нема такво.

Им верувам само

на пространите пустини,

полни со ништо.

 

21.03.16

Паул Целан

220px-Celan_

Paul Celan

ПСАЛМА

(PSALM)

 

Веќе никој не нè гмечи од земја и глина

никој не ѝ бае на нашата прав.

Никој.

 

Слава ти, Никој.

Од љубов кон тебе

сакаме да цутиме.

Тебе

во пресрет.

 

Ништо

не бевме, не сме, не ќе

останеме, цутејќи:

таа Ништожна, таа

Ничија Роза.

 

Со

прашница светлодушна,

прашников конец пустонебесен,

листен венец црвен

од збор пурпурен, кој го пеевме

над, о над

трнот.

 

Превод од германски: Елизабета Линднер

 

 

 

08.03.16

Ана Голејшка

12825146_10153956278228516_883845343_n

Ana Golejshka

***

мајчината утроба
е вселена
ние, во скафандери од кожа и клетки
со цевче – папочна врвка
блиску до сите ѕвезди
во затемнет и очуден простор
се раѓаме
за таму, некогаш и некаде
да станеме астронаути
на сопствениот живот
пргаво тргнувајќи со чекор
мал за нас
голем за човештвото пред нас
растеме и храбро се вивнуваме
повторно
во мајчината утроба
со кожа и клетки
цевче – папочна врвка одамна одврзана
во затемнет и очуден простор
умираме
и така, додека не нѐ запише некој.

 

 

01.03.16

Рајнер Марија Рилке (1875-1926)

Rilke-neu-BM-Berlin-Teaneck

Rainer Maria Rilke

Пантер

(Panter)

Jardin des Plantes, Paris

 

Минува крај решетките што се нижат,

преморен, та веќе не крева поглед.

Небаре се илјадници шипки што се движат,

А зад низата шипки не постои свет.

 

Кротко чекори, лесно но со цврстина,

во ситни бескрајни кругови галопира ,

небаре е танц за надмоќ врз онаа средина,

каде огромната волја замелушено се збира.

 

Повремено превезот од зеницата се крева

нечујно -. Та во него слика вовира,

со напнатиот спокој на нозете се слева -,

и во срцето потполно замира.

 

Превод од германски Елизабета Линднер

Книга 225 од Sвездите на светската книжевност

 

 

24.02.16

Игор Исаковски (19.09.1970-15.12.2014)

isakovski4

Igor Isakovski

АЈДЕ ДА ЗБОРУВАМЕ ЗА ВРЕМЕТО

ајде да зборуваме
потполно празно
без обврски
без болки без солзи

ајде да си кажеме
божем присилени
што предвидуваме
силни ветришта
врело сонце
тешки дождови
ненадејни молњи
насетени громови

ајде да се прошетаме
можеби вечерва ќе врне
можеби нашите заборавени чадори
ќе бидат мокри како нас
мокри како нашите очи
мокри како мојата утроба

ајде да тргнеме
на секое место оставаме дел од нас
насекаде потсетници
за присуство
кое е тука за да потврди
колку сме отсутни
колку нè нема

ајде да се надеваме
во растопениот асфалт
ќе останат нашите стапки
за да се познаеме
ако решиме да се вратиме

можеби утре
ќе блесне од сводот
и нема да се лизгаме при одот
можеби утре
баш утре
ќе ни тргне
разговорот за времето

ајде да си признаеме
ништо ново нема да си кажеме
ќе зборуваме за времето
ќе се обидеме да не прогнозираме
и ќе бидеме мокри
до гола кожа