Томислав Османли 

                    

 Љубов

 

Еден ден кога ќе заминам,

побарајте ја мојата душа на овој Плоштад,

оркестрата на еден амфитеатрен Град

што се отвора кон огромната сцена

на сината светлина и на митските соѕвездија,

на овој Град кој со векови соучествува во неа,

и едновремено живо ја набљудува

древната драма

во која копната кријат змејови, но и златни руна

надежи и страсти

и незапрена човечка крв;

на овој Град кој ги разбира јазиците на морињата

дури и шепотите на нивните бранови што носат

прастари приказни за херои и за љубовници,

подготвени за луди подвизи и за смели умирања,

каде воздухот сè уште ги развејува

пердувите од летот на Пегас;

на овој град отворен

кон топлите мориња

кадешто островите вечно сонуваат бродови,

пристаништата копнеат по туѓи приказни,

а морнарите одново се вљубуваат во ѕвездите.

 

Еден ден кога ќе заминам,

побарајте ја мојата душа на овој Плоштад.

Ќе ја ранат галебите

кои доаѓаат со јужните ветри

и од далечните мориња

во клуновите ги носат

топлите здивови на Либија и на Египет

мермерните убавини на Кикладите

разновидните мириси и јазици

донесени од двоглавиот и бел Велеград

некогашниот дом на црните орли…

 

Еден ден кога ќе заминам,

ќе ме најдете во сенките

од стеблата на горчливи портокали,

и на кипарисите,

што вишнат во старите дворови

крај стивнатите палати на овој Град

и шепотливо го најавуваат медитеранскиот Југ:

фрлаат погледи на спротивниот брег,

кон теогониските висови на Олимп,

кајшто палави богови играат ролји на љубовници

во заплетканите митови и епови со трагични исходи,

ја поимаат аполонската меланхолија на Кипарис и на Кѐа

пелазгиските јазици на Кикладите,

Афродитините царства на Кипар,

дворците на Миној

и лавиринтите на нашето секојдневно постоење.

 

Еден ден кога ќе заминам,

ќе  ме најдете меѓу лисјата на мандарините,

што во вриежот и издувните гасови од автомобилите

подраснуваат низ уличките во Центарот,

и ќе ме видите како,

среде шарените здивови на Пазарот,

мирисам свеж босилек

за да ми се исполни здивот со Медитеран,

а погледот со син бескрај

и со Сонце.

 

Еден ден кога ќе заминам

само спомнете ја мојата љубов

за овој Град

од неракотворени храмови

и од страдални луѓе и светци

што лебдат над нивните глави и куполи,

па неговите птици и ветрови

ќе ме признаат

за свој вљубен

сограѓанин.

 

Тогаш конечно ќе останам

во овој Γрад

за вечно,

одново за да се вљубувам во него.