Jovica Ivanovski::

Јовица Ивановски

СЕ ИЗГУБИВМЕ

 

Се изгубивме,

во преводот на македонски,

во сè што одбиваме да сфатиме

и тврдиме дека е непреводливо,

во минувалиштата на минливоста,

во просторот стуткан во тесен поглед,

во лажното минато и во слепата иднина,

во времето кое не е од ова време.

Во имитацијата на демократијата,

во системот кој нè ебе систематски.

Во времето на еболата од која овде

никој не боледува – можеби затоа што

од раѓање сме пелцувани со отров.

Во копнежот до болка за здрава Македонија,

која како брза помош ќе вози слалом

носејќи ѝ лек на сиромаштијата.

Во афионските полиња и во фармите

на ноеви, во полските клозети и во

Триумфалната капија.

Сонувајќи победа во битката со сеништа.

Гледајќи во земја, кон дното на дното

(спуштените глави не можат да видат

насмеани лица – само улично ѓубре и

чевли кои учат да газат по трупови).

Се изгубивме во новиот свет на нашите

предци пред кои предничиме со покорност.

Во гласот на народот кој зборува од стомак,

во смислата за хумор на оние што

немаат смисла за хумор.

Во изместените вредности и во

исчашената правдина.

Во традицијата на гените и во

идентитетот на секретот.

Во ќорсокакот на стварноста,

во илузијата наречена преживување.

Се изгубивме во лавиринтот на

политиката на видовитите кои и со

врзани очи го одат патот до бездната.

Се изгубивме во нашиот град,

на улиците болни од деменција,

на прекрстениот плоштад пред кој

се крстат странци,

пред нашите родни куќи од кои

ни мавтаат некои други одрази.

Се изгубивме во очигледното.

Ние сме незаштитени сведоци

на една невидена лакрдија,

а тие бесрамно се обидуваат

да ни ги сменат очите.

 

Алис Бејли::Гробишта:: Alice Bailly::Cemetery::1913

 

ЗИМСКИ СОН

Лебдееш на врвот на

непрегледната лежалка.

Над тебе старата планина си ги

кисне нозете во морскиот леген.

Ветерот е заглавен во густата

крошна на дрвото како детска топка.

Го гаѓаш со камења, ги тресеш гранките

                                                          и ништо.

Спурнина и длабока мозочна сиеста

со крпење дремка во парталава сенка.

Ако дејствата завршуваат со последици

тогаш неподвижноста е резултат на

внатрешниот мир – се вадиш.

Товарот на познатото не ти тежи

и не би го менувал за ништо непознато.

Велиш: попрво празнотијата на синилото

            отколку шаренилото на невидливото.

Леташ со погледот наоружан со сончеви

            окалки со леснотија на пеперуга.

Заспиваш со џагорот на мислите

                       а те буди тишината.

Овде и сништата имаат невиност.

Не сонуваш дека си пак дете,

туку дете си, кое сонува.

 

Alice Bailly::Beyond the Radiant Valley (Reiderfurka)

 

ЗООЛОШКАТА ГРАДИНА ВО СКОПЈЕ

 

Ученици кои губат часови и гости

од провинција кои немаат што да изгубат.

 

Само остатоци од чести примероци кои

се распаѓаат пред вашите очи.

 

(Како да посетувате некој старечки дом

или извикан приградски отпад.)

 

Недостасуваат Германците на Хлебников,

и повеќе странци кои ќе им се восхитуваат

на домашните животни.

 

Поспаност и затапеност. Една голема

колективна проѕевка – како од стотина

крокодилски усти истовремено.

 

Небаре се на хептанон. Од што ли ги симињаат,

греотките? Од зелена ограда или од смоки?

 

Зоолошката (всушност) е одраз на состојбата

надвор од неа, огледало на зачудените

од другата страна на решетките.

 

Секој град има зоолошка каква што заслужува,

но поинаку ќе биде кога ќе се приватизира

и кога куп џукели ќе станат акционери.

 

Сеедно, моите деца ова место искрено го сакаат.

Особено делот со лулашките, кога не врне,

а сезоната за лов на сладолед е во полн ек.

 

Зоолошката градина во Скопје (од време

на време) знае да ја разубави само

Мирослав Масин*.

 

*Мирослав Масин е познат македонски сликар, кој повеќепати има престојувано, сликано и правено перформанси во зоолошката градина.

 

Alice Bailly::Equestrian Fantasy with Pink Lady